De brede en smalle weg
In gemeenten waar het enig Bijbels Fundament gelegd wordt, is het doel: een gemeente zonder vlek en rimpel. Om dat te kunnen realiseren zijn o.a. de doop met Gods Geest en het gebruik van de geestelijke gaven onmisbaar, want zonder gaven zijn er geen blijvende vruchten! De apostel Paulus verbindt daarom het gebruik van de charismatische talenten aan de opbouw van de gemeente:
- ‘Het gaat er om dat de gemeente opgebouwd wordt’ (1 Cor.14:5).
- Er zijn gaven van kennis en wijsheid, van geloof, van genezing, van werking van krachten, van profetie, van het onderscheiden van de geesten, van allerlei talen en van vertolking van talen. Ook zijn er gaven om te onderwijzen, om te vermanen, om mee te delen, om leiding te geven, van ijver en van barmhartigheid’ (Rom.12:6-8).
Wij voelen ons nauw verbonden met die gemeenten die de visie over het Koninkrijk van de hemelen proberen te realiseren in hun gemeenten. Helaas zijn er in Nederland nog maar weinig gemeenten te vinden, die het Bijbels Fundament als uitgangspunt nemen.
Onafhankelijk van enige gemeente
In Nederland zijn naast kerken ook groeperingen ontstaan, die buiten ieder kerkelijk verband staan. Denk aan de leer over de tijdperken, de Evangelische Omroep, die volgens haar eigen zeggen ‘onafhankelijk van enige kerk of kring’ functioneert. Ook de pinksterbeweging is van onderop voortgekomen, waarbij het herstel van ‘een oerchristelijke levensstijl voorop staat’. De charismatische beweging is uitgesproken ‘elitair’, want zij wordt hoofdzakelijk geleid door dominees en priesters. Ook deze beweging existeert en functioneert buiten de kerkverbanden.
Natuurlijk zijn er verschillende stromingen in de charismatische beweging te onderkennen, want haar deelnemers komen uit diverse denominaties en zij hebben en houden allen hun eigen achtergronden. Het is allemaal begonnen in Amerika en Engeland en overgewaaid naar Nederland. Wij kennen Nederlandse voorgangers – ook van zogenaamde evangelische gemeenten – die met elkaar naar Engeland gingen om klaargestoomd te worden voor het oprichten van de charismatische beweging in ons land. Ze wilden ook een ‘nationaal pastoraal team’ opzetten. Dat dit resulteerde in haantjesgedrag onderling (iedereen wilde eenzelfde belangrijke ‘functie’ Efeze 4:11), laten we maar buiten beschouwing.
‘Logos’ was het grote Amerikaanse maandblad van ‘Logos International Fellowship’. Het is protestants georiënteerd, hoewel er ook veel aandacht gewijd wordt aan de rooms-katholieke charismatische beweging. Op hun website staat: ‘We are more a Training Center than a Church. We want to make that clear from the onset.’ De website mag dan momenteel een rommeltje zijn, bij deze Amerikaanse charismatische wereld staat niet het evangelie van het koninkrijk van de hemelen voorop, maar de beleving, de ervaring en de emotie: ‘liefde, lofprijzing en gebed’. Nu is de website bijna een leeg omhulsel, maar eerder vonden we op de website nog artikelen zoals: ‘Het mirakel van de lofprijzing’, ‘Het principe van de lofprijzing’ of ‘Het pad van de lofprijs.’ In dit laatste artikel lazen we bijvoorbeeld de opmerking:
- ‘We zijn vaak zo sacramenteel georiënteerd of zo gecentraliseerd op de boodschap, dat wij vergeten dat het hoofddoel van onze samenkomsten de lof aan God is. Lofprijs bereikt zijn grootste hoogte in de vereniging van het lichaam van Christus.’
- ‘De psalmist acht alle emotionele expressie in overeenstemming met lofprijs. Hij prijst met lachen, huilen, roepen, dansen, opheffing van handen, zingen, met instrumenten, door vreugdebetoon en aanbidding. Hij onderdrukt zijn emoties van lofprijs niet’.
Een website van de Lutherse Evangelisten in Amerika (men blijft toch liever vasthouden aan eigen naam blijkbaar) schrijft over de sentimentele opwekking preken:
- ‘Deze nadruk is vanouds bekend. Verhalen over persoonlijke ontmoetingen met Jezus worden hoog aangeslagen ten koste van de reddingsboodschap. Ervaring is ‘in’ en de leer is ‘uit’!’
Met dit facet zitten we midden in die sector van de charismatische beweging die de meeste aandacht vraagt, de voorpagina’s van de kranten haalt en waarvan de media verslag doet.
Recreatiecentrum van Babel
Wij zouden de charismatische beweging in deze openbaring kunnen noemen: het recreatiecentrum van Babel. Wie zich in de natuurlijke wereld ontspannen wil, gaat een paar weken op vakantie naar zee of naar de bossen of camping, waar hij zich vermaken kan. Een camping of vakantiepark is echter geen blijvende aangelegenheid, maar men kan daar tijdelijk relaxen: spelen, sporten, zingen, ijsjes eten, kortom zich op allerlei manieren plezierig bezighouden. Na zo’n vakantie keert men ‘uitgerust’ naar huis terug om weer het oude levenspatroon voort te zetten.
Uit het conglomeraat van kerken trekken duizenden mensen naar hun charismatisch ontmoetingscentrum om samen feest te vieren. Niemand maakt zich druk op uit welke kerk hij komt of waar de ander vandaan komt. Men kan samen zingen, in de handen klappen, dansen, in talen spreken, profeteren, juichen, genezingsdiensten bijwonen, op de grond vallen, met de handen opgeheven in extase aanbidden, allerlei ervaringen beleven die in het statige kerkgebouw, waar men van kinds af aan thuishoort, niet gevonden worden. Hier zoekt men het beleg op zijn boterham. Maar zit er wel voeding in het brood dat men van huis heeft meegebracht? Wordt werkelijk het geestelijk leven gebouwd, wanneer men luistert naar de toespraken van wereldberoemde evangelisten die de ziel raken en de doorsnee kerkganger in een sfeer brengen die hij thuis nooit geproefd heeft, die zijn verbazing opwekt en zijn gevoelens tevreden stelt?
Lofoffers zijn de Heer aangenaam, wanneer ze gebracht worden in geloof en gehoorzaamheid. Maar wanneer er geen waarde gehecht wordt aan de Woorden van God en Jezus Christus, zijn de huichelachtige offers een gruwel voor God. in het recreatiecentrum van Babel staat in het midden de boom van de kennis van goed én kwaad. Wat er in de charismatische beweging gebeurt, komt voort uit deze twee bronnen. Daarom is onderscheiding van geesten in deze belangrijke zaak ontzettend nodig.
In dit recreatiecentrum moet men namelijk rekening houden met allerlei meningen. Men is per slot van rekening niet in eigen huis. Men spreekt in het natuurlijk ontspanningscentrum dan maar het liefst over: sport, auto’s, caravans, het weer, het spel of over het eten. Gevaarlijke onderwerpen als politiek en godsdienst vermijdt men. De rest geeft toch maar ruzie en daarvoor komt men niet. Veel kerkgangers hebben ook last van schaamtegevoelens: er zijn zoveel kerken en kerkjes in Nederland gesticht in de afgelopen eeuwen, men wil nu wel eens af van de gesprekken van hun (groot)ouders over wie al dan niet bij de ware kerk hoort. Samen op weg, dat is het helemaal.
Waar in Babel nooit over gesproken wordt
In dit ‘geestelijke ontspanningscentrum’ spreekt men nooit over fundamentele zaken als babybesprenkeling of doop IN water op geloof, over verheerlijking van Maria, over avondmaal of eucharistie, over erfzonde, de uitverkiezingsleer, Rome of belijdenisgeschriften. Na het feest gaan de recreanten elk weer naar hun eigen wijk van het grote Babel, zoals de kinderen van Israël in de dagen van de rechters ieder hun tent weer opzochten en deden wat goed was in eigen ogen. Omdat men in eigen kerk of gemeente weinig van de werking van de geestelijke gaven bespeurt, omdat het daar zo vaak dor en droog is, wordt de charismatische beweging voor veel kerkbewoners het tweede huis.
Hetzelfde zag men vroeger tijdens grote tentconferenties waar kerkleden weer werden ‘bijgetankt’. De geavanceerden stichtten zelfs kringen waar men ook op zondag bij elkaar kwam, avondmaal vierde en doopte. De meeste conferentiegangers in de charismatische beweging zoeken echter geen gemeente waar hun geestelijk leven opgebouwd wordt en waar het iedere zondag opnieuw feest is, want hun wordt nadrukkelijk aangeraden hun kerk niet te verlaten en vooral zich niet aan te sluiten bij een ‘sekte’ zoals bij de gemeenten die vanuit het Bijbels Fundament leven. Het gevolg is dat duizenden zich niet meer in eigen kerk thuis voelen, hoewel zij toch lid blijven. Naast de institutionele kerk komt dan de pseudokerk, de ‘fellowship van geestverwanten’, de mobiele gemeenschap, waar men in regionaal of landelijk verband dan hier, dan daar een geestelijke ‘ontspanning’ gaat halen.
Trek weg uit haar!
Het is duidelijk dat deze samenkomsten juist een gevaar zijn voor de historische kerken, omdat veel charismatische leden uiteindelijk hun eigen kerkelijke bijeenkomsten te saai gaan vinden. Zij gaan steeds meer uitzien naar een conferentie waar iets van ‘de Geest’ te ervaren valt en hun ziel wordt bewogen. Maar ook de charismatische beweging zal tenslotte niet kunnen bieden wat oprechte gelovigen zoeken. Zij zullen luisteren naar de oproep: ‘Trek weg uit haar’ (Op.18:4) en het chaotische spraakverwarrende Babel verlaten. Wij bidden dat veel mensen gehoor geven aan die oproep, zodat zij op zoek gaan naar een gemeente waar het eeuwig evangelie wordt gebracht. Uiteindelijk heeft men dan een schuilplaats gevonden in dagen van verdrukking en benauwdheid niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn gezin. Men kan dan met zijn zieke kind naar de oudsten gaan voor gelovig en helend gebed. De moeder die niet meer tegen de zorgen op kan, wordt opgevangen en bemoedigd, de verslaafde, de seksueel gebondene, de aangevallene of geestelijk beschadigde ervaart de bijstand van een gesloten front van broers en zussen. Zo mogen zij, zich aan de waarheid vasthoudende, in de gemeente naar de wil van de Heer opgroeien tot volwassenheid.
Als opnieuw geboren christenen moeten wij weten hoe wij ons zullen opstellen tegen de invloed van de charismatische beweging. In de gemeente waar het eeuwig evangelie gebracht wordt mag de mens in verdrukking zijn plaats in de hemelse gewesten innemen. Hij mag zich geestelijk toerusten. Hij heeft niets aan voorbijgaande ‘opwekkingen’. De vaders en moeders met hun kinderen, de fabrieksarbeider, de hovenier, de middenstander en de gewone burger hoeven niet met minderwaardigheidsgevoelens rond te lopen, omdat zij de dure reis naar een conferentie in het buitenland niet kunnen betalen. Zij hoeven zich niet te laten aanklagen, als er in de eigen gemeente niemand tegen de grond slaat, dat er zelden gehuild wordt behalve dan door de zondaar die zich bekeert, dat men niet iedere samenkomst met gesloten ogen en opgeheven handen in extase de naam van Jezus móet grootmaken, of het woord ‘halleluja’ heel vaak moet herhalen.
In de gemeente is wél de voorbede voor zieken en daar worden wél de machten van de duisternis die Gods volk aanvallen, aangesproken en uitgedreven in de naam van Jezus. Men hoeft ook geen verre reizen te maken om de grote Genezer te vinden, want in de gemeente functioneren het geloof en de kracht die tot herstel nodig zijn.