Wie op internet rondkijkt en zoekt naar charismatische bewegingen, ziet dat mensen regelmatig voor dilemma’s staan. Eén van de dilemma’s is: hoe verhoudt zich de waarheid tot de liefde? Men ziet wel dat in de charismatische beweging royaal water bij de wijn gedaan wordt, maar tegelijkertijd wil men de goede bedoelingen blijven zien. Zo lezen we:
- ‘Vooropgesteld: wij willen gehoorzaam zijn aan de zuivere waarheid. Maar onderschatten we 1 Corinthe 13:1 niet? We hebben kritiek op mensen die niet hetzelfde denken als wij, maar hoe zit het met het Bijbelse begrip ‘vergeving’. Mogen we over anderen oordelen? Paulus paste zich aan, zie 1 Corinthe 9:20. Hij is ‘voor de Joden als een Jood geworden.’
Wanneer in charismatisch oecumenische kringen over ‘liefde’ gesproken wordt, associeert men haar niet met de waarheid. Jezus kwam om van de waarheid te getuigen en ieder die de waarheid liefheeft hoort Zijn stem. De waarheid is de openbaring van de gedachten en de plannen van God (Op.14:6). De waarheid leidt ons op de hoge weg door het Koninkrijk van de hemelen. De waarheid onderwijst ons en voedt ons op in de gerechtigheid: ‘om te onderwijzen, dwalingen en fouten te weerleggen en om op te voeden tot een deugdzaam leven, zodat een dienaar van God voor zijn taak berekend is en voor elk goed doel volledig is toegerust’ (2 Tim.3:16,17).
Wie een aantal fundamentele, tegenstrijdige gedachten accepteert enkel en alleen om de liefde, zal nóóit het door God gestelde doel bereiken. De liefde tot de naaste is dan voor hem belangrijker dan de liefde tot God, die gezegd heeft dat men Hem bóven alles zal liefhebben. Daarom schreef Paulus:
- ‘Dan groeien wij, ons aan de waarheid houdende, in liefde in elk opzicht naar Hem toe’ (Ef.4:15).
- Van de antichristelijke geestenwereld schrijft hij, dat ‘zij de liefde tot de waarheid niet aanvaard hebben’ (2 Thess.2:9,10).
Dwalingen ontmaskeren
Wij willen mensen niet veroordelen, maar wel dwalingen ontmaskeren. Wij willen getuigen van de waarheid van God (Op.11:3). Wij mogen de meerderheid in het kwaad niet volgen. Duidelijk geven wij aan dat er in de charismatische beweging dwalingen geleerd worden die in strijd zijn met de geopenbaarde waarheid. Oprechte christenen hebben vanwege de Bijbelse waarheid de kerk verlaten waarin zij geboren en opgevoed waren. Zij brachten hierbij grote offers. Maar tegenwoordig is de heersende tendens in de kerken:
- ‘Blijf in je kerk, want er is daar ook veel goeds…’
Daarom wordt de charismatische beweging niet door het communisme verleid, maar wel door haar levensslogan, dat een grote tolerantie ten opzichte van de Woorden van Jezus Christus toont. Telkens schrijven wij: in Babel worden zowel de waarheid als de leugen verspreid, want daar staat de boom van de kennis van goed en kwaad. Wanneer wij de broers en zussen, die in onze eigen gemeentes profeteren, volgens 1 Corinthe 14:29 moeten beoordelen, zullen wij dan niet de gedachten die in de charismatische beweging leidinggevend zijn en waarmee ook onze gemeenteleden in aanraking komen, mogen toetsen?
In 1 Corinthe 9:20 schrijft de apostel dat hij de Joden als een Jood is geworden om Joden te winnen. Ja, zelfs die zonder wet waren, dus de heidenen, was hij geworden als zonder de wet, maar dit wilde niet zeggen dat hij zich met hen gelijk schakelde en hun denkpatroon gelijkwaardig achtte met het zijne. Hij wilde hen winnen! Wie het evangelie aan kinderen brengt, moet beginnen zich te stellen op het niveau van een kind. Zo zal een gesprek met een gereformeerde anders verlopen dan met iemand van ‘de vergadering van gelovigen’ of met een Rooms-katholiek die wij willen winnen voor het evangelie. Paulus kende de waarheid en het ging er bij hem om, de afgedwaalden, de misleiden en de zwakken te winnen voor de leer van het Koninkrijk van de hemelen. En dit verlangen hebben wij ook!
Over Gods Geest en vergeving
- ‘En nadat Hij dit gezegd had, blies Hij op hen en zei tegen hen: Ontvang Gods Geest. Als u iemands zonden vergeeft, worden ze hem vergeven; als u ze hem toerekent, blijven ze hem toegerekend’ (Joh.20:22,23).
Deze tekst wordt door de charismatische beweging op een heel bijzondere manier uitgelegd. Zo lezen we op een website, oorspronkelijk afkomstig van de Pinksterbeweging, schrijft iemand:
- ‘Eerst zegt Jezus: ontvang de Geest. Maar dat is niet alles wat Hij zegt. Hij zegt er direct bij: En nu, vergeef iedereen. Dat betekent: Op het moment waarop je de Geest ontvangt, zijn je zonden vergeven. Of: omdat u vergeven bent, kunt u nu de Heilige Geest ontvangen’.
Is het liefdeloos als wij tegen zulke uitspraken waarschuwen, omdat hier het wezen van de doop met Gods Geest aangetast wordt? De schrijver neemt voor de kerkgangers het aanstotelijke ervan – namelijk de doop met Gods Geest – weg door te leren dat iemand Gods Geest ontvangt bij zijn bekering of als hij opnieuw geboren wordt. De vergeving van onze schuld staat echter niet in verband met het ontvangen van Gods Geest. Wij worden van onze schuld verlost door het geloof in het vergoten bloed van het Lam van God dat de zonde van de wereld wegnam. De gave van Gods Geest (en niet 1/3e godheid) krijgen wij hierna door het geloof in de belofte van de Vader. Hier wordt dus een uitermate gevaarlijke dwaling geponeerd en dat alleen uit ‘liefde voor de mens’ (en niet uit liefde tot de waarheid).
De laatste opdracht van Jezus aan zijn leerlingen
Na zijn opstanding ontmoet Jezus zijn leerlingen met een vredegroet. Deze groet heeft een diepere betekenis gekregen, want de Vader had door Hem een volkomen ‘vrede gemaakt door het bloed van het kruis’. Vervolgens stuurt Jezus zijn leerlingen opnieuw op weg om het evangelie te verspreiden. Bij hun vorige opdracht gaf Hij hun macht om duivelen uit te werpen en zieken te genezen om plaats te maken voor het Koninkrijk van God dat komende was. Nu blaast Hij op hen als bewijs, dat de duistere demonen verdreven waren ‘door de adem van zijn mond’, zodat hun geest verlost uit de macht van de satan, zich hersteld kon richten op God alleen. Hun geest was ‘heilig’ of afgezonderd van het kwaad. Voortaan heten zij ‘heiligen’. Bovendien ontvangen de leerlingen de macht om op het geloof in Christus’ offer, de zonden te vergeven en kwijt te schelden. Hun bediening kreeg er dus een bevoegdheid bij. Zij moesten echter nog wel in Jeruzalem wachten om op de eerste Pinksterdag bekleed te worden met kracht uit de hoogte.
Andersdenkenden?
Men kan de woorden van Jezus niet gebruiken om de gelovigen op te roepen om Rooms-katholieken, Hervormden, Pinkstermensen te vergeven vanwege het feit dat zij ‘anders denken’. Zij doen er ons geen kwaad mee. Door van de waarheid af te wijken, schaden zij alleen zichzelf en degenen die naar hen luisteren. Wij signaleren diverse dwalingen om de ogen te openen voor de weg van de waarheid. Als een van onze kinderen een andere richting inslaat dan die het thuis geleerd heeft, hoeven wij dit kind niet te vergeven, want het heeft ons niets misdaan. Het kind is vrij om te kiezen net zoals zijn ouders dit deden. Wij zullen echter bidden of de Heer het de ogen opent, want wij zijn ervan overtuigd dat wij een juiste koers volgen naar de door God gewilde, hemelse bestemming.
Grote leiders en Jetset predikers
Op een website van een pastoraal centrum stond de volgende opmerking over de charismatische beweging:
- ‘Een andere kritische opmerking geldt de charismatische leiders. Hoeveel geloof van volgelingen gaat niet samen met subjectieve aanbidding van de geweldige geestelijke leider. Met name de Amerikaanse bewegingen zijn zeer sterk in het naar voren brengen van de Grote Man. Gods Geest is aan de gemeente gegeven tot welzijn van allen. De toetssteen van de echtheid ligt in de toestand van de gemeente en niet in de kwaliteit van de leider’.
Rond 1920 kwam in Amerika er een grote veranderingen. Beroemde evangelisten kozen voor macht, grootheid en aanzien. Zoals in die tijd simpele wagens plaats maakten voor luxe auto’s, zo zien wij rond die tijd de moeizaam rondreizende evangelisten vervangen worden door zogenaamde ‘jetset’-predikers, die daardoor bij de best gesalarieerde kringen in het maatschappelijke leven gingen horen. De ouderwetse straatpredikers bleven achter in hun half gevulde zaaltjes, schuurtjes en kerken.
Aimee Semple McPherson
Het begon met Sister Aimee Semple Mac-Pherson. Sinds 1921 bracht deze vrouw in Los Angelus in haar prachtige Angelus Temple duizenden in extase. Zij zagen haar als een eenvoudige, geïnspireerde en mooie vrouw, die echter haar diensten wist om te toveren tot attractieve toneelvoorstellingen, terwijl ze in Amerika overal geweldige genezingscampagnes hield, waarin veel wonderen gebeurden. Tot het rijke publiek van Madison Avenue zei zij: ‘Laat het geld niet rinkelen, maar ruisen!’ Na de tweede wereldoorlog werd het verarmde West-Europa overspoeld door deze Amerikaanse superevangelisten en door hun in vier kleuren gedrukte tijdschriften.
Ook nu kennen we ‘grote’ evangelisten, die hun boodschap verspreiden via de media. Zij werken met techniek, waarbij mails automatisch ‘persoonlijk’ beantwoord worden. Zij bouwen marmeren gebouwen met veel verdiepingen en laten zich met privévliegtuigen verplaatsen. Zij kopen omringende huizenblokken met het ‘geld voor de Heer’ en managen postorderbedrijven die naar de verste wereldeinden hun gezalfde doekjes voor genezing brengen. Zij hebben een jaarlijks budget met een omzet van tientallen miljoenen dollars. Aan het gegeven geld van het publiek, kan men dan zien hoe bang of bijgelovig de mensen zijn!
Wij schrijven dit niet ironisch of vanuit een negatieve houding, want ook in ons land vinden wij de uitersten tussen goed en kwaad, mannen van God én bedriegers en charlatans. Wij constateren slechts hoe deze opwekkingsbewegingen op ons overkomen en wij begrijpen de kritische opmerking hierboven heel goed. Het is belangrijk dit merkwaardige facet van de charismatische beweging onder de aandacht te brengen, omdat wij nog steeds geconfronteerd worden met soortgelijke ‘adoraties van de geestelijke leider’.
De ontwikkeling van een opwekkingsbeweging verschilt principieel met de normale groei van de evangeliegemeenten die om het Woord van God geconcentreerd zijn. Dit Woord werkt immers in op de geest van de mens en vernieuwt deze. Dit Woord is de voeding waardoor de innerlijke mens hersteld en opgebouwd wordt. Op deze manier komt het zielenleven tot rust, wordt het geleid in het klimaat van het Koninkrijk van God dat binnen in ons is.
Vlaggen en dansen…
De charismatische beweging met haar grote conferenties richt zich niet allereerst op de geest, maar op het zielenleven en dan ook nog niet op het verstand om inzicht te krijgen, maar op het gevoelsleven. De emoties worden in beweging gebracht. Veel mensen uit de historische kerken zijn immers star, leeg en emotieloos. De charismatische beweging doorbreekt deze innerlijke verkilling met vals vuur. Zij probeert de innerlijke mens weer ontvankelijk te maken. Dit gebeurt dan door aantrekkelijk showprogramma’s die er goed uit zien met muziek, zang en lawaai, die mensen in beweging moeten brengen. Last not least, met veel intimiderende schokeffecten.